ลูกลิงตัวนึงนั่งมองเครื่องบิน บินขึ้น-ลงทั้งวัน

หากมองเข้าไปในนัยห์ตาลูกลิงตัวนี้ เราก็จะพบว่า....

เสียงคลื่นสาดและซัดฝั่งเหมือนไม่เหนื่อย

แต่เขาเหนื่อยแม้กระทั่งอาการที่แผ่หราอยู่นบเก้าอี้เอนนอนชายหาดนั้น

ดูเหมือนว่าไกลเท่าไหร่การหนีจากตัวตนยิ่งยากมากขึ้นเพราะความอ่อนเพลียรุกและเร้าไปทั่วสภางค์กาย

หากแต่ใบหน้าเธอที่เปลี่ยนจากยิ้มแห้งๆ เป็นฉีกยิ้ม และนัยห์ตายิ้มนั้นทำให้ความเมื่อยขบหายเป็นปลิดทิ้ง เกือบทุกเรื่องโดนตัดออกหมดแล้ว

ละคอนหรือหนังวิกตอนใกล้จบเค้าเรียกว่าจุดไคลแม๊กซ์

หมายความว่าทุกอย่างคลี่คลายแล้ว

พระเอกและผู้ร้าย คนหวังดี และคนหวังดีผู้ประสงค์ร้ายเผยตัวตนออกมาจากความดำมืด

คราบซาตานถูกถอดเขี้วยงออกไปเมื่อเข้าเขตที่คนบินได้นี้

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เคยกล่าววรรคทองว่า ฉันจึงมาหาความหมาย 

ภาษาไทยมิอาจเป็นลิขสิทธิ์ของใครได้ รวมถึงฟ้อนท์ที่ใช้

เขายืมอารมณ์นี้กล่าวตอนที่กุมมือเธอ แปลก..หูมนุษย์ไม่รำคาญเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง หากแต่หูมนุษย์ปฏิปักษ์กับเสียงเครื่องยนต์ที่ประดิษฐ์ขึ้น

"บัดนี้ ข้าพฯ ได้มีดวงตาที่เห็นธรรมแล้ว"

"อย่างน้อยก็มากกว่าพวกเอาเปลือกขาว และเหลืองมาใส่"

"สัญญากับหนูได้ไหมขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ท่ามกลางความผิดพลาดทั้งมวล"

"ครับ"

รู้ไหมว่าเราเคยพลาดมาแล้วตั้งแต่เรือโนฮา และเราทำพลาดตอนเรือไททานิค

เรือชาเลนเจอร์ เรือดิสคัพเวอรี่

มนุษย์คุ้นชินกับเรือ มากกว่ารถ เราจึงเรียกไม่กระดากปากกับคำว่า "เรือบิน" เราเพิ่งคิดค้นรถยนต์ได้แค่ไม่กี่ปีนี่เอง แต่เรือคือนวัฒกรรมตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์

"ได้ พี่จะไม่เป็นผู้ชายพายเรือ"

"ได้ หนูก็ไม่ใช่ผู้หญิงยิงเรือ"

แหมบรรยากาศแบบนี้แม้แต่ตุ๊กตาหมียังจีบเป็นแฟนกันได้

ระยะทางสามร้อยกว่ากิโลเมตรมีจุดประสงค์ต่างกัน

อาจจะใช้เพื่อค้นหาความกระสันต์

และอาจจะใช้เพื่อความสร้างสรรค์

แต่เขาใช้เพื่อดึงหัวใจเธอกลับมา 

ดูเหมือนว่าคืนนี้เขาและเธอคือมนุษย์คู่สุดท้ายที่เดินออกไปจากเสียงคลื่นแห่งชายหาดในเขตที่มนุษย์จะถูกอนุญาตให้บินได้ เมื่อเขามั่นใจว่าหัวใจเธอจะไม่บินหนีไปไหนแล้ว

ดึกขนาดนี้ทุกคนหลับหมดแล้ว แต่หากแหงนหน้าไปบนฟ้าจะพบว่าคืนนี้ทางช้างเผือกเปล่งแสงสวยงามกว่าทุกคืน และหากใครสามารถเหาะไปไกลสุดบนนั้นก็จะเห็นโอเอซิสสีน้ำเงินเล็กๆ ถัดจากดวงอาทิตย์และดาวศุกร์ออกมา และถ้าเขามีแว่นขยายหลายล้านเท่า เค้าคงจะได้เห็นมนุษย์ต่างดาวสองคนเดิมกุมมือกันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม มันเป็นจุดเล็กมากๆ จริง หากแต่ยิ่งใหญ่มหาศาล

 

 

 

.................................

 

ภาพประกอบจาก http://www.thaispaceweather.com 

 

 

 

edit @ 23 Jul 2009 22:54:22 by enemy

บรรทัดที่สองของกลีบดอกที่สอง ' ไม่ใช่เลือกไปคือที่ฉันรอ'

_________________

เราทำอะไรช้าเกินไปในหลายเรื่อง หลายเรื่องให้อภัยได้ แต่หลายเรื่องมันไม่สามารถเรียกร้องคืนมา อย่างชีวิตคน

เพื่อนของพี่สาวห่างๆ สนิทพอที่จะนอนบ้านได้โดยไม่ละอาย บ้านสามีหล่อนซึ่งเป็นคนใต้อยู่ที่เชียงใหม่ เขาหนีความเค็มของทะเล หรือเธอไปแสวงหายอดคลื่นของอันดามันก็สุดแท้แต่ อย่างไม่เสียหายเธอหลุดปากชวนขึ้นแอ่วเหนือผ่านพี่สาวที่เคยไปนอนบ้านมาแล้วสองครั้ง

                (ดีเลย ผมอยากไปกราบคาระวะพญาอินทรีย์แห่งสวนทูนอิน)

                “ผมอยากไปกราบ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ ก่อนตายสักครั้ง”

ผมหมายถึงก่อนที่ผมจะตาย จะต้องไปกราบให้ได้สักครั้ง แต่มันก็สายเกินไป ท่านมาด่วนจากไปเสียก่อน ช้าที่ผมเองที่ยึดในความอมตะของท่าน ท่านเป็นอมตะตลอดในใจของผม จนลืมนึกไปว่ามีอีกเงื่อนไขคือท่านตายไปก่อนที่ผมจะไปหา อย่างไม่ดัดจริตที่จะบอกว่าหลังจากเสพงานเขียนเล่มแรกของท่านแล้ว มันทำให้ต้องควานหาเล่มอื่นๆ ที่ยังหลงเหลือ บางลำภูสแควร์ บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า และอีกหลายเล่ม เหล่านี้คือความสัมพันธ์ที่ผมมีต่อท่านด้วยความเคารพนพนอบ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ คือบรมครูทางภาษาเขียนอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแค่ผมรู้จักท่านผ่านงานเขียนก็ราวกับว่าเป็นญาติกันมาแต่ชาติปางก่อน

                อย่างซาบซึ้งและคาระวะในประสบการณ์ตรงของการเข้าถึง “บีทนิค” ทำให้ผมเดินตามรอยยางรถยนต์ของ “แจ๊ค เคอรูแอค” ผู้บ้าเมาและพล่าม “ชีพจรลงเท้าบนทางเกวียนเหล็ก” แห่ง อเมริกา แต่คงได้เพียงขี้เล็บเท่านั้น เมื่อท่านไป “หลงกลิ่นกัญชา” อยู่ที่ เอท แฮทเบอรรี่ ตั้งนาน ด้วยจิตวิญญาณแห่งการคาระวะจริง

                ผมจะโทษตัวเองอย่างไรว่า ทำไมถึงช้าไปที่จะได้สัมผัสท่านในขณะเป็นๆ ไม่ใช่ไปงานศพ สุดแท้แต่ท่านจะตัดสิน

                เหนืออื่นใด แนวที่ท่านได้วางไว้ย่อมเป็นสิ่งที่ยืนยัน เหมือนคนบนโลกหลุดออกขอบระบบสุริยะได้สำเร็จ หรือเหมือนเชื่อแบคทีเรียกระโดดข้ามเส้นขน อย่างไม่สาไถ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ  ผมจำสภาพของ “ไอ้กริว ตะพาบ” ได้อย่างติดตา ตรึงใจ และอีก “อีลินจง วงสา” ก็เหมือนกัน

            เมื่อเสพงานของท่านแล้วก็ไม่เว้นวายที่จะขีดเขียนเพื่อที่จะได้เดินตามท่านสักเพียงขนแมวก็ยังดี สารที่ท่านส่งมาผ่านกลิ่นน้ำหมึกกระตุ้นให้ผมร้อนเหมือนไฟก่อนอยู่ที่ปลายมือ สารเหลวที่หลั่งไปหลั่งมาในสมองก็เฉกเช่นเดียวกัน มันฉีดจากก้านโน้นออกกิ่งนี้ให้วุ่นวาย อาการรุ่มเร้าที่อยากจะเขียนบังเกิด

                ตอนแรกกะจะเขียนถึงท่านให้เยอะที่สุด แต่เมื่อถึงเวลากลับเขียนไม่ออก ทุกอย่างมันตันไปหมดเมื่อรู้ข่าวว่าท่านเสียชีวิตแล้ว จากนี้คงเหลือไว้เพียงผลงานและคำสรรเสริญที่ถั่งโถมมาไม่ได้หยุดหย่อน และพญาอินทรีย์ก็ไปร่อนถลาลมอยู่บนสวนสวรรค์

....................................................................

edit @ 19 Mar 2009 00:46:25 by enemy