วีนาเคยไปที่นั่นไม่ต่ำกว่าสามครั้ง ทั้งที่เป็นทางการและการลักลอบเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต ทั้งๆ ที่ที่นั่นมีกฎเข้มงวดมากสำหรับการไม่ได้รับอนุญาตให้มีตัวตนอยู่ในมิติในเวลาที่ไม่ได้รับอณุญาต นั่นคือการกำจัด

"การกำจัด" สำหรับสังคมมนุษย์คือ ทำให้ตาย
รองลงมาคือ "การจำกัด" จำกัดขอบเขตที่จะดำรงค์ชีวิตอยู่ จำกัดเสรีภาพ

แรกที่เธอดำลงไปในม่านเมฆ และไอโอโนสเฟีย แรงดึงดูดชนิดยุติธรรมกับทุกสิ่งดึงเธอเข้าไปจุมพิศกับพื้นเบื้องล่าง 

"บ้าน่า..นี่มันมิติอะไรกัน" ผิวหน้าเธอย่นกับการเสียดสีชนิดที่ไม่เคยเจอ
จั๊กจี้ดีพิลึก
สำหรับความแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบเจอเราอาจจะเรียกมันว่า "การค้นพบ"

นีล อาร์มสตรอง เหยียบดวงจันทร์ด้วยขาข้างไหน
แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่

ภารกิจเก็บตัวอย่างสิ่งมีชีวิตที่หลงเหลือพวกสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสูญ ภารกิจที่หมายถึงอะไรก็ได้ที่เคลื่อนไหวด้วยสัญชาติญาณ หรือปัญญา

แน่ใจหรือว่าเราเลือกที่จะทำอะไรด้วยปัญญา มีอะไรคิดดักหน้าเราอยู่แล้วหรือเปล่า

การดึงดูดแปรผันตรงกับมวล หมายความว่าโลกจะดึงและดูดได้น้อยกว่าดาวพฤหัสบดี วีนาใช้เครื่องชลอการดึงดูดเพื่อกันความเสียหายของชิ้นส่วนร่างกาย

 แรกที่เธอสัมผัสกับที่นี่ทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด ครั้งนี้คือครั้งที่สี่ที่เธอมาโดยการลักลอบ มวลเธอเล็กเกินไปที่จะสะท้ิอนคลื่นไปยังเครื่องดักจับวัตถุลึกลับจากภายนอกที่พุ่งเข้าดินแดนแห่งรัฐ ไม่งั้นเธอคงโดยสอยร่วงอย่างอัติโนมัติด้วยระบบตาข่ายขีปนาวุธแห่งความตาขาว ใครก็มีอาณาเขตส่วนตัวกันทั้งนั้น และไม่อยากให้ผู้อื่นเข้ามาในอานาเขตนั้น

น่าแปลกที่เราไม่นิยามการจำกัดเขตนี้ว่า "การจำกัด"

ดังนั้น "การจำกัด" หมายถึงการนำไปไว้ในสถานที่ๆ ไม่พึงประสงค์

ห้ามไปที่ชอบ

วีนาเรียนรู้ที่จะเปิดสิ่งที่เรียกว่าประตู และเรียนรู้ที่จะทำความรู้จักมาตั้งแต่ครั้งที่สองกับใครหนึ่งคนที่อยู่ในมิตินี้ และประตูก็เปิดออก

"มาแล้วรึ ไวกว่าที่คิด"

"โลกคุณหมุนช้ากว่าเดิมมาก ยังไงฉันก็สายเล็กน้อย"

"เครื่องชลอความเร็วยังใช้งานได้ดีอยู่รึเปล่า"

"อืม ก็ดี" วีนาพูดโดยไม่หันมองหน้า เธอปลดชุดชั้นที่สองที่หนักเอาการออกวางไว้ตรงมุมห้อง

"ผมอยากให้เครื่องเร่งความเร็วคุณเสียจัง คุณจะได้อยู่ที่โลกนี้ตลอด"

"ฉันสร้างใหม่ได้น่า ของบนโลกคุณจะทำให้หลุดโลกกี่เที่ยวก็ยังได้"

"ไหนเธอบอกว่าจะบอกอะไรชั้น "

เสียงหายใจของวีนาฟืดฟาด เนื่องจากไม่ชินกับการสูดออกซิเจนทางช่องสูด แต่มิตินี้ทำให้เธอตัวเบากว่าเดิมนิดหน่อย เธอยืนบนลูกกลมทีมวลน้อยกว่าบ้านของเธอ

"ไฟร์วอล มันป้องกัน สเปซเทเล ทุกอย่างเลย ไม่งั้นคุณส่งซิกไปหาฉันก็ได้ ไม่ต้องเสียเวลามาที่นี่หรอก"

"ผมอยากให้คุณมา ดูนี่.." เขายื่นวัตถุสีแดงให้วีนา มันเป็นกล่องลูกบาศขนาดกำมือ เมื่อเธอจับไว้ในอุ้งมือพบว่ามันอุ่นๆ และมีแสงเรืองรองวิบวับ

"ในที่สุดก็หาจนเจอ" เธอกล่าวอย่างลิงโลด

"คราวนี้เธอ จะอยู่ที่นี่ตลอดไปได้หรือยัง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีโลกอื่นตามที่เธอโม้ให้ฟัง ชุดนั่นก็หาซื้อได้ที่ร้านออกแบบชุดแฟนซี"

"มันมีอีกโลกนึงจริงๆ นะ ถ้าเธอฝึกบินฉันจะพาเธอไปดูให้เห็นกับตา"

"ยังไงผมก็อยากให้คุณอยู่ที่นี่ "

วีนามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟบนถนนเบื้องล่าง มนุษย์หลายหน่วยกำลังมีความสุขกับการกิน การดื่ม และการสื่อสารกันและกัน แสงจากไฟหน้ารถเป็นเส้นสายสีขาว กลับกันอีกฝั่งแสงจากไปท้ายต่อกันยาวเป็นพืดเส้นสีแดง ของฟ้าเรืองแสงของเมืองที่สะท้อนขึ้นมา เหนือขอบฟ้าขึ้นไปเธอไม่แน่ใจนักว่า โลกของเธอวิบวับอยู่ที่จุดไหน หากทำลายแผนที่ทิ้งไประบบการกลับสู่จุดเริ่มต้นจะนำเธอกลับบ้านโดยอัตโนมัติ และหากเธอให้แรงอื่นเหนี่ยวไว้เพื่อไม่ให้ถูกดึงกลับ ระบบที่สองก็จะกำจัดเธอออกไปจากระบบอื่น

นี่คือกฎเพื่อป้องกันความสับสนวุ่นวายของการย้ายมิติ และการเคลื่อนที่ของหนึ่่งหน่วย

แบคทีเรียจะภูมิใจมั๊ยที่เดินทางจากเส้นเลือดออกมาสู่ชั้นหนังกำพร้าของมนุษย์ได้ เธอไม่รู้

แต่เธอจะยืนยันยังไงให้เขาเชื่อว่าเธอมาจากระบบอื่นที่ว่าจริงๆ

"ลูกบาศก์นี้จะช่วยให้เธอแหกกฎได้ตลอดกาล" เขารุกเร้าให้เธอตอบ

"ฉันกลัว เวลาอยู่ใกล้คุณ กลัวว่าจะเสพติดโลกมนุษย์มากเกินไป"

 

 

....................................

 

Comment

Comment:

Tweet